تجربه‌های افزوده در عینک، افزونه‌ای از برنامه تلفن همراه موجود شما هستند، می‌توانید تجربه‌های انتقال از برنامه تلفن همراه به «عینک» ایجاد کنید. برنامه شما می‌تواند هم در عینک صوتی و هم در عینک نمایشگردار اجرا شود.
در عینک نمایشگردار
عینک نمایشگردار تجربه دیداری و شنیداری ارائه می‌دهد، تجربه برنامه شما باید شامل نشانه‌های دیداری و شنیداری باشد.
وقتی نمایشگر روشن است، کاربر می‌تواند با صفحه لمسی تعامل داشته باشد تا فهرست‌ها را پیمایش کند، تمرکز را جابه‌جا کند، روی دکمه‌ها کلیک کند، و غیره. بازخورد دیداری نشان دهید تا با ارائه بیش‌ازحد بازخورد صوتی، حواس کاربر را تحت‌الشعاع قرار ندهید.
وقتی نمایشگر خاموش است، برنامه‌تان می‌تواند روشن یا خاموش بودن نمایشگر را ردیابی کند تا کاربر بتواند از تجربه نمایشگر به تجربه صوتی و برعکس برود.
زمان خاموش شدن نمایشگر
کاربران می‌توانند با فشار دادن دکمه نمایشگر، نمایشگر را خاموش کنند یا منتظر بمانند تا زمان نمایشگر تمام شود. کاربران می‌توانند زمان اتمام را پیکربندی کنند یا آن را برای برنامه شما سفارشی‌سازی کنند. فقط درصورتی سفارشی‌سازی کنید که برای تجربه برنامه‌تان ضروری باشد، زیرا این کار می‌تواند بر عملکرد تأثیر بگذارد.
در عینک صوتی
«بدون نمایشگر» با تجربه فقط صوتی سازگار می‌شود.
- ورودی به کنش‌های کلیدی نگاشت می‌شود، مثل پخش یا توقف موقت با تک‌ضرب و پایان دادن به تجربه‌ها با تند کشیدن به عقب. چون هیچ عنصر میانای کاربری برای تعامل جداگانه در نمایشگر وجود ندارد. برای مثال، در دستگاه‌های بدون نمایشگر، کاربر نمی‌تواند در فهرست گزینه‌ها و دکمه‌های متعدد پیمایش کند، درعوض به راهنمای صوتی با ورودی متناظر احتمالی نیاز دارد. درباره ورودی بیشتر بخوانید.
- نشانه‌های دیداری را به نشانه‌های صوتی ترجمه کنید.
- کاربران شما ممکن است عینک‌های نمایشی یا فقط صوتی داشته باشند، به همین دلیل است که مهم است که جریان‌های صوتی و تصویری را برای برنامه خود در نظر بگیرید.
برای مثال، در عینک نمایشگردار، پس‌از راه‌اندازی برنامه، میانای کاربر دیداری بار می‌شود، درحالی‌که در عینک صوتی، یک نشانه صوتی کاربر را به تعامل در سطح برنامه دعوت می‌کند.
در اینجا، خواندن صوتی توسط میانای کاربری دیداری در عینک نمایشگردار موقتاً متوقف می‌شود، درحالی‌که تک‌ضرب ورودی سخت‌افزاری برای حالت فقط صوتی موقتاً متوقف می‌شود.
نحوه ساختن تعاملات صوتی برای عینک.
کالبدشناسی برنامه
رابط Glasses از پایین به بالا ساخته می‌شود تا به‌جای مسدود کردن خط دید کاربر، آن را تقویت کند.
- هنگام طراحی برنامه‌تان، عناصر را به پایین بوم لنگر کنید تا به‌سمت بالا ساخته شود.
- محتوا نباید در مرکز عمودی قرار گیرد و باید کمینه‌گرا و متفکرانه باقی بماند تا کمتر باعث حواس‌پرتی کاربر شود.
- از عمق برای سلسله‌مراتب دیداری استفاده می‌شود.
- برنامه‌ها نمی‌توانند از فضای نوار سیستم برای چیزی غیراز اعلان‌ها استفاده کنند. وقتی از آن استفاده نمی‌شود، نامرئی است.
- برنامه‌ها می‌توانند پیمایش کنند، اما سعی کنید تعداد موارد را به حداقل برسانید تا بار شناختی کاهش یابد و تعاملات درون‌قاب به حداقل برسد.
- بین میزان تعامل صوتی موردنیاز و اشاره‌های فیزیکی تعادل برقرار کنید، گاهی اشاره فیزیکی ترجیح داده می‌شود.
نقاط ورودی
چون برنامه عینک شما افزونه‌ای برای تجربه برنامه اصلی‌تان است، انتقال از تلفن را به‌عنوان نقطه ورودی اصلی فعلی درنظر بگیرید. با تکامل یافتن طراحی عینک، باید منتظر نقاط ورودی آینده از میانای کاربر سیستم یا قابلیت‌های هوش مصنوعی باشید.
واگذاری از تلفن
برنامه‌ای را در عینکتان از تلفن با کنش صریح یا انتقال ضمنی شروع کنید.
انتقال ضمنی می‌تواند به‌طور خودکار به‌عنوان بخشی طبیعی از جریان کاربر برای راه‌اندازی بخشی از تجربه عینک رخ دهد. برای مثال، شروع ناوبری، دستورالعمل گام‌به‌گام را در عینک نمایش می‌دهد یا بازپخش رسانه نشانگر بصری در عینک دارد.
انتقال صریح برای راه‌اندازی تجربه عینک به تعامل کاربر در برنامه تلفن همراه نیاز دارد. برای مثال، روشن کردن دوربین از برنامه یا دکمه‌ای که برنامه عینک را راه‌اندازی می‌کند. با نماد عینک و برچسب اختیاری «راه‌اندازی در عینک» به‌وضوح نشان دهید.
سفارشی‌سازی
برنامه‌های موجود در عینک انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت‌به تجربه کاربری و طراحی میانای کاربر ارائه می‌دهند.
چارچوب میانای کاربر مجموعه پایه بسیار بهینه‌شده‌ای از مؤلفه‌ها، مانند فهرست‌ها و کارت‌ها، و سبک‌های پایه، رنگ و طرح حروف را ارائه می‌دهد. هرگونه سفارشی‌سازی باید با دقت انجام شود تا به برقراری ارتباط با کاربران یا بازتاب نمانام شما کمک کند.
درباره سبک‌های Jetpack Compose Glimmer بیشتر بدانید
